Bo tak właściwie po co mi prawo jazdy?

Udało mi się za drugim razem zdać teoretyczny egzamin na prawo jazdy. Bardzo się z tego cieszę, ale już żyję ze świadomością, że w następnym tygodniu kolejne podejścia praktyczne. To, ile kosztuje mnie to stresu, (przede wszystkim), czasu i pieniędzy rozumieją raczej jedynie osoby, które są w podobnej sytuacji. Męczy mnie to już naprawdę w takim stopniu, że jak teraz tego nie zdam, po raz kolejny pewnie wpadnę w czarną rozpacz.
Gdybym znała jakąś magiczną metodę, aby mniej się stresować a w konsekwencji zdać, to byłabym najszczęśliwsza na świecie.


To, jak bardzo siebie nie lubię przechodzi chyba ludzkie pojęcie. Mam ogromnie niską samoocenę, z góry wszystko zakładam (przede wszystkim chodzi o kwestię studiów - wiem, że na nic się nie dostanę, a po drugie i tak nie będę miała po tym pracy.) i widzę w ciemnych barwach. Co jednak mogę z tym zrobić? Po prostu taka jestem, taki mam sposób myślenia. Oczywiście, że potrafię się cieszyć. Nawet często, ale zazwyczaj jak jestem z ludźmi, z którymi lubię ten czas spędzać i których zwyczajnie lubię. Kiedy jednak jestem sama, muszę podjąć samodzielnie jakąś decyzję, czy ot tak spojrzeć w lustro np. z rana, czuję się niedobrze. Tak już jest.

Kiedyś w kwestii wyglądu nie znosiłam siebie jeszcze bardziej, gdyż narzekałam na trądzik, dobrze, że teraz chociaż o tym nie muszę myśleć. Tym się martwić.

No nic, na teraz jedynym moim pragnieniem jest zdanie prawka, potem mogę walczyć o swoja "ja".